29 december
Lekker uitslapen en pas rond negenen zijn we klaar om te gaan ontbijten. Het is al heerlijk weer. Een beetje bewolkt maar de zon laat zich ook al zien. We nemen de tijd om lekkere broodjes te eten en sluiten af met een bordje fruit. Om tien uur lopen we ons hotel uit in de richting van de kerk waar we vorige week ook geweest zijn. Na mailcontact met de legger van de cache en een andere cacher, blijkt dat de cache verdwenen is. Wij hebben nog een filmkokertje bij ons en gaan dat nu op de juiste plek neerleggen. We zijn te voet een half uurtje onderweg. Nadat we bij de kerk geweest zijn, lopen we over het strand terug naar ons hotel. Dat kost iets meer tijd, maar het is wel leuk om te zien wat er allemaal gaande is op het strand. De vissers zijn net teruggekomen van de vangst en zijn de kleine visjes uit hun netten aan het halen, terwijl de rest van de vis verkocht wordt. In ons hotel drinken we wat en dan gaan we de straat in richting het centrum van Negombo. We lopen het toeristische gedeelte uit en komen uiteindelijk in het drukke centrum uit. Heel veel winkeltjes en een drukte van belang op straat. We zijn op zoek naar een pinautomaat en gelukkig weet Michiel de straatnaam nog. Na even zoeken sluiten we in de rij aan. Helaas krijgen we maar 10.000 rupies per keer pinnen. Na vier keer pinnen lopen we weer naar buiten. Blijkt er 50 meter verderop nog een bank te zijn. Hier staat geen rij en we proberen ook hier geld te krijgen en dat lukt hier gelijk met 20.000 rupies in 1 keer. We zitten nu wel met heel veel briefjes, want in totaal hebben we onder andere 80 briefjes van 100 rupies (ongeveer 60 eurocent) gekregen.
We lopen op ons gemak weer terug naar ons hotel en zijn weer ruim een half uur onderweg. Met dit warme weer een zwetende gebeurtenis. Dus echt tijd om aan het zwembad te gaan liggen. Er worden handdoeken en stoelen voor ons geregeld en we zoeken afkoeling in het verwarmde zwembad.
In de loop van de middag krijgen we een sms dat Bart en Marie-Louïse weer bijna terug zijn in Negombo, nadat ze de afgelopen drie dagen projecten hebben bezocht in het Noorden van het land.
Tegen borreltijd komen ze onze kant op en aan de rand van het zwembad drinken we wat. Rond zessen lopen we naar Gino's, die gelukkig nog een plekje heeft. We eten er weer lekker en kletsen ondertussen gezellig bij. We sluiten de avond met Arak, de plaatselijke sterke drank af.
Tegen tienen lopen we terug naar ons hotel en pakken we alvast onze koffers in. Het lijkt steeds makkelijker te gaan; we houden zelfs ruimte over. Daarna nog even alle verbrande plekken insmeren, voordat het licht uitgaat.
30 december
De airco staat een beetje koud vannacht, dus ik ga er een paar keer uit om hem eerst uit en daarna weer aan te zetten. Maar al met al toch wel lekker geslapen. We komen er om half acht uit en we zitten al voor achten aan het ontbijt. Het is weer fantastisch weer en we zitten heerlijk te eten onder de overkapping met uitzicht op zee. Op internet werd voor vandaag een 9 gegeven voor het weer, dus dat komt wel goed vandaag. Na het ontbijt gaan we onze bagage ophalen in de kamer en leveren we onze sleutel in bij de balie. We moeten een paar minuten wachten, maar precies om kwart voor negen komt Mohammed met zijn tuk-tuk voorrijden. Hij mag hier eigenlijk niet komen, want iedere tuk-tuk rijder heeft z'n eigen wijk. Dus we stappen snel in. 
Het is wel even passen en meten om samen met de 3 trolleys en de rugzak achterin op het bankje te gaan zitten. We rijden door allerlei kleine straatjes richting het huis waar Bart en Marie-Louïse tijdelijk wonen. We zetten onze bagage binnen en wachten op de tweede tuk-tuk, die een paar minuten later arriveert. Achter elkaar aan rijden we naar het noorden van Negombo. We komen door de Islamitische buurt, waar je wat meer vrouwen met hoofddoekjes ziet lopen en waar ook een grote moskee staat. Toch komen we in deze buurt ook nog volop kerststallen tegen. Het is ongeveer een kwartiertje rijden en dan gaan we de tuk-tuk uit. Het laatste stukje naar het water moeten we lopen. We komen op een stukje strand met aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant de rivier. Er liggen meerdere bootjes en er staat al iemand op ons te wachten. We moeten meehelpen om de motorboot in het water te duwen. Dan snel instappen, voordat de boot wegglijdt in het water. De zoon van Mohammed is net te laat met opstappen en staat tot ruim boven z'n knieën in het water; jammer als je een lange broek aan hebt. Het duurt even voordat de motor van de boot aanslaat, maar gelukkig varen we na een paar minuten weg. De boot heeft geen bankjes, dus we zitten op de rand. We draaien gelijk het Dutch Canal in; een watertje van een tiental meters breed.
Het is schitterend groen aan beide kanten. Het lijkt erop dat het eerste stuk uitgediept is en onderhoud aan de walkanten gepleegd is. Even later komen we op een ponton een graafmachine tegen. Er is van alles te zien vanaf de waterkant. We komen langs huisjes, hotels, twee uitgebrande illegale alcoholstokerijen en zelfs een dakpannenfabriek. In het water zien we varanen en een heleboel watervogels. Zelfs het mooie blauwe ijsvogeltje laat zich zien. Na ruim een uur gevaren te hebben, zijn we weer bij zee aangekomen. We meren aan en gaan van boort. We lopen een stukje over het strand en zoeken naar mooie schelpen. Natuurlijk maken we een paar leuke plaatjes. Na een half uurtje stappen we de boot weer in en varen we terug. Onderweg stoppen we bij een hutje. Daar krijgen we kort uitleg over hoe Arak, de plaatselijke sterke drank gemaakt wordt. Na een slokje varen we weer terug naar de plaats waar we opgestapt zijn. We lopen weer een stukje en dan stappen we in de tuk-tuk, die ons naar het toeristische centrum van Negombo brengt. Bart en Marie-Louïse hebben niet alleen een boottocht geregeld, maar we krijgen ook nog een heerlijke lunch aangeboden. Dat is nog eens een leuk verjaardagscadeautje.
We lopen terug naar hun huis en zitten nog even lekker op het terras. Als Shehan netjes om drie uur voor de deur staat, vertellen we eerst hoe onze tour van de afgelopen dagen geweest is en daarna gaan we ons omkleden voor de terugreis.
Tja, en daar sta je dan met 31 graden op de thermometer en je lange broek aan. Gelukkig passen de truien in de handbagage, zodat we die nu nog niet gelijk aan hoeven doen. Maar thuis is de temperatuur rond het vriespunt en schijnt er ook weer sneeuw te vallen.
We nemen afscheid van Bart en Marie-Louïse en stappen in het busje van Shehan. De rit naar het vliegveld duurt ongeveer een half uur. Voordat we het terrein op mogen, vindt er een uitgebreide controle door het leger plaats. Ze willen zelfs onze paspoorten zien. Dan mogen we doorrijden en zet Shehan ons bij de deur af. We nemen afscheid en lopen het gebouw binnen. De bagage gaat gelijk door de röntgen en we kunnen doorlopen naar de incheckbalie. Wat er aan de hand is weten we niet, maar de man achter de balie loopt tot drie keer toe weg met ons ticketformulier en de paspoorten. Maar na ruim tien minuten komen er toch eindelijk labels voor aan de koffers uit de machine. We vullen het emigratieformulier in en sluiten aan bij de balie. We krijgen weer het stempel in ons paspoort en kunnen verder. We lopen langs de winkeltjes en nemen daarna een plekje in het restaurant. Hier hebben we internetverbinding, dus ik maak het verslag van vandaag en we zetten het gelijk nog even op de site.
Als we om tegen zessen richting gate lopen, is de hele wachtruimte daar al leeg. We geven onze instapkaart af en mogen direct het vliegtuig in. We zitten bijna direct achter de businessklas. Het is maar een vlucht van 4½ uur. We vertrekken op tijd. We kunnen helaas geen foto's meer maken, omdat het al donker is. De stoelen in dit vliegtuig zijn niet echt prettig. We krijgen na een uurtje een warme maaltijd, die ook wat te wensen over laat. Daarna even de ogen dicht doen, maar voor we het weten beginnen we alweer aan de landing. De klok is ondertussen ook anderhalf uur teruggezet. En die gaat dadelijk nog eens drie uur terug. We hebben in ieder geval al het gevoel dat het midden in de nacht is. We sluiten bij de transitbalie aan. Er staan nog erg veel mensen voor ons. Na ruim drie kwartier wachten staan we bijna vooraan. Dan zegt de vrouw achter de balie tegen ons dat we wel alvast naar de andere hal kunnen gaan en dat het daar veel rustiger is bij de balie om een instapkaart te krijgen. Het is duidelijk dat ze ons niet wil helpen. De aankomsthal ziet er heel mooi uit, maar de bewegwijzering laat flink te wensen over. Wij gaan naar de andere hal, die ongeveer een kwartier lopen verderop ligt. Daar aangekomen geeft de informatiemedewerker aan dat we een etage hoger moeten zijn. Ik wacht met de handbagage en Michiel gaat terug langs de veiligheidscontrole. Een kwartier later komt hij met de instapkaarten aanzetten. Helaas moeten we in de hal zijn waar we ook aangekomen zijn, dus weer een kwartier lopen terug. Het is goed dat we hier een overstaptijd van vijf uur hebben. Het is erg koud op het vliegveld, dus tijd om m'n bergschoenen aan te doen en een trui te pakken.
Dan is het eindelijk tijd om naar de gate te gaan. We staan een tijdje in de rij voor de veiligheidscontrole en daarna moeten we nog wachten voordat we het vliegtuig in mogen. Ruim voordat het tijd is om te vertrekken wordt er al omgeroepen dat alle passagiers in het toestel zitten. We vertrekken op tijd voor een vlucht van 7½ uur. Vrij snel komen ze met een broodje langs en daarna slapen we enige tijd. Onderweg hebben we twee keer kort last van turbulentie. Ze komen al twee uur voor de landing langs met het ontbijt. Maar ook daarna gaat het licht weer uit en kunnen we nog een dutje doen. De maaltijden van Etihad zijn in ieder geval goed verzorgd en de stoel zit ook een stuk lekkerder. Als we er bijna zijn, vertelt de piloot dat het weer in Brussel duidelijk anders is dan in Abu Dhabi. Het zicht is minder dan 1000 meter en de temperatuur ligt bijna 30 graden lager. Rond de klok van zeven uur zien we opeens op ons schermpje het begin van de landingsbaan en niet veel later staan we aan de grond. We zijn snel het toestel uit, maar moeten bij de bagageband moeten we een kwartiertje wachten. Als we in de aankomsthal komen, bellen we onze buurman, die zo aardig is om ons op dit vroege tijdstip op oudejaarsdag te komen halen. Vanwege de gladheid in Nederland heeft hij enige moeite gehad om de Reeshof uit te komen. We drinken alvast een bakkie en dan gaat onze telefoon. Onze eigen taxi staat voor de deur. We laden de bagage in en iets voor half negen zijn we weer lekker thuis.
| < Vorige |
|---|